گاهی وقتها لازم است

گوشی را برداری

شماره‌ای را بگیری

و حرفهایت را بزنی

گاهی بخندی

با تمام وجود

گاهی گریه کنی

با تمام احساس

حرفهایت

برای کسی که آنطرف خط است

اهمیتی دارد یا نه

مهم نباشد

آن طرف خط

کسی به حرفهایت گوش می‌دهد یا نه

اصلاً حرفهایت را می‌شنود یا نه

و برایت مهم نباشد

که می‌دانی

شماره‌ای که گرفته‌ای

مدتهاست که دیگر

جوابت را نمی‌دهد

مهم این است

که حرفهایت را بزنی

حتی به یک گوشی تلفن خاموش!

کی گفته ماست سفیده؟

سند دارم سیاهه

آماراتون اشتباهه

دودوتا چارتا میشه؟

دروغه، حرف مفته

دویست هزار تا میشه

اسنادشم تو راهه

آماراتون اشتباهه

روزنامه رو ما بستیم؟

ما ضد قانون هستیم؟

دروغه هر چی میگن

دروغگو رو سیاهه

آماراتون اشتباهه

چی میگن اینا مردم؟

این دولت و تورم!؟

هحه چی ارزون شده

جون خودم، یه ماهه

آماراتون اشتباهه

پ.ن : فرصت نکردم تکمیلش کنم یا حتی ویرایشش کنم اگه میموند بیات میشد

کسی هوای رسیدن نداشت در دل خود

امید لاله دمیدن نداشت در دل خود

دلم شکست و نگفتم به یار سرخوش خویش

به او که شوق شنیدن نداشت در دل خود

گذشت عمر و دلم کنج این قفس پوسید

ز بس امید رهیدن نداشت در دل خود

قفس شکست ولی مرغ دل همانجا ماند

توان باز پریدن نداشت در دل خود

مسیر عاشقی آنقدر سبز بود و لطیف

که دل خیال رسیدن نداشت در دل خود

در انتظار برآمدن ستاره ی صبح

و برآورده شدن رویاهایم

آنقدر به آسمان نگریستم

که خواب چشمانم را فرا گرفت

و به خوابی عمیق فرو افتادم

در خواب ستاره ای دیدم -گشاده دست-

که تمام آرزوها را برآورده می کرد

چون دیده برگشودم

جز خورشید درخشان

ستاره ای در آسمان نبود

آیا دعاهایم برآورده شده بود؟

شعر، مـرا گفت و ز من پر کشید


تـا تـه دنـیــای مــرا سـر کـشـیـد 


دید که بر لوح دلم نیست عشق 


کار مـن و شـعــر بــه آخـر کشید 


دلم می خواد با همدیگه بمیریم

ما دو تا که به عشق هم اسیریم

کی گفته که ما دو تا مرغ عاشق

باید بریم همدیگه رو بگیریم

ما فقط عاشق همیم نه بیشتر

دوس نداریم بچه بغل بگیریم

اصلن می خوایم زل بزنیم به چشم

همدیگه تا از عاشقی بمیریم

پول نداریم، جرمه مگه؟ از کجا

پول بیاریم خونه باهاش بگیریم

خرج عروسی که نگو محشره

ماشین و تالار و غذا و گیریم

باید عمل بشه دماغ دلبر

تو این عمل هر دوتامون می میریم

ما دو تا محرم نشده تو محضر

می خوایم بریم از هم طلاق بگیریم

با همدیگه دعوا نداریم اما

هرچی که قاضی بگه می پذیریم

قاضی اگه بگه عروسی کنین

عروسیمونو تو کوچه می گیریم

نون و پنیر می دیم به مهمونامون

میگیم ببخشین اگه ما فقیریم

برای خرج خطبه خون و عاقد

از مهمونا ورودیه می گیریم

می زنیم و میرقصیم و میخونیم

دیریم دیریم رام دیریریم دیریم ریم

اما اینا فقط خیال خامه

واقعیت همینه که میبینیم

قاضی میگه برید بیرون از اینجا

سرا رو میندازیم پایین و میریم

عاشقی و بی پولی بد دردیه

کاش میشد از یه جایی وام بگیریم!

هنوز یادم هست

      آن شب

             که انقلاب شد

آن شب

    مردم پابرهنه دلم

               در کوچه‌های شهر عاشقی‌ات

                                    چون سیلی خروشان به راه افتادند

به قصر چشم‌های تو رسیدند

و شــاه نگــاهـت را

بـــه زیــــــر

کشیدند

اما حالا

    کوچه‌های شهر تو -بی تو-

                   سرد است و بی‌فروغ

و مردمِ افسرده دلم

خسته از نشستن بر تخت

                     آرزوی معجزه دارند

شاید تو برگردی

      از زیر آوار سالها

        و دوباره بر تخت خویش بنشینی